Dakikaların İşsiz Kaldığı Yer

Sabah yine sensiz uyandı ev,
perdeler aynı ışığı aldı
ama içeri senin adın girmedi.
Kahve yaptım,
iki kişilik alışkanlıkla
tek başıma oturdum masaya.

Meğer insan
birinin yokluğunu değil,
varlığına alıştığı şeyleri özlüyormuş:
bir sesin araya girmesini,
bir bakışın günü toparlamasını,
bir gülüşün akşamı tamamlamasını.

Onsuz geçen saatler
boş değil aslında,
sadece eksik anlamlı.
Çünkü bazı insanlar
zamanı güzelleştirme işi yapar,
gidince dakikalar işsiz kalır.

Özlem dediğin
acıdan çok hatırlamaktır:
elinin elime nasıl geldiğini,
susarken bile nasıl anlaştığımızı,
yan yana durunca
dünyanın nasıl sadeleştiğini.

Herkes bilir bu duyguyu biraz;
bir sandalyeye fazladan bakmayı,
bir mesajı gülümseyerek okumayı,
bir “geliyorum”u
kalpte yer açarak beklemeyi.
O yüzden bu özlem
sadece benim değil,
seven herkesin ortak cümlesi.

Yokluğunla savaşmam.
Çünkü bu bir ayrılık değil,
bir mesafe sadece.
Ve mesafeler
sevgiyi azaltmaz,
ona yön verir.

Biliyorum, geleceksin.
Ama bilmek yetmiyor bazen.
İnsan, bildiği güzellikleri de özlüyormuş.
Varlığını özlemek
yokluğundan daha derinmiş.

Bugün yine
senli bir şey yaptım:
sessizce seni düşündüm.
Ve anladım,
bazı insanlar
hayata değil,
doğrudan kalbe karışıyor.