Dalıp Gidenler

Bazı insanlar gider…
Kapıyı çarpıp değil,
Sessizce eksilerek.
Önce gözleri uzaklaşır,
Sonra gülüşleri yorulur,
En son bedenleri kalır bulunduğu yerde.

Ve kimse fark etmez
Bir insanın içinde kaybolduğunu.
Çünkü bazı vedalar
Ayaklarla değil,
Düşüncelerle edilir.

Kalbi gidemediği yere
Aklını gönderenler vardır…
Bir sokağa, bir isme,
Bir yarım kalmış cümleye dalıp giderler.
Yanında oturur belki,
Ama çoktan başka bir zamandadır ruhu.

İnsan bazen öyle yorulur ki
Ne kalmaya gücü olur
Ne de gitmeye cesareti…
İşte o arada sıkışır hayat;
Sessiz bir boşluk gibi.

Dışarıdan bakınca normal görünür her şey.
Çay içilir, konuşulur, gülünür…
Ama içte,
Bir insan kendi içinde kilometrelerce uzaklaşmıştır.

Kim bilir kaç kişi var şimdi
Bir sandalyede oturup
Çok uzaklara dalan…
Ve kim bilir kaçının kalbi
Hâlâ dönemediği bir yerde kaldı.

Çünkü bazı insanlar
Gitmez aslında…
Sadece ruhunu bıraktığı yere
İçinden içinden yürür durur.