Değer ve Mesa

"İnsan, Kendisine Verilen Değer Kadar Değer Vermeli"

İnsan, karşısındakine verdiği değeri bilmeli, Her gönle aynı kapıyı sonuna kadar açmamalı. Kim seni nereye koyuyorsa, sen de orada durmalı, Ne kendini küçültmeli ne de kimseyi büyütmeli.

Bir gönülde yerin varsa, bunu sözden değil, davranıştan anla, Seni aramayanı bekleyerek tüketme ömrünü boş yere. Çünkü sevgi, yalnızca güzel sözlerle ölçülmez, Asıl değer, insanın yokluğunda bile gösterdiği özendir.

Kimine göre vazgeçilmez, kimine göre unutulacak birisin, Kimine göre kıymetli, kimine göre sıradan birisin. Ama unutma, senin değerini başkasının bakışı belirlemez, İnsan, önce kendi kıymetini bilmeli; gerisi gelip geçer.

Sana gösterilmeyen saygıyı zorla isteme, Kapalı kapılarda kendini tüketip de bekleme. Bir insanın kalbinde yer açmak için çırpınma, İsteyene gönül zaten yol bulur, istemeyene bahane çoktur.

Ne sana verilen sevgiden fazlasını dilen, Ne de gördüğün saygının altında ezil, eğil. İnsan ilişkilerinde ölçüyü kaybetme hiçbir zaman, Çünkü fazlası insanı yorar, eksikliği de gönlü yaralar.

Sana bir adım gelene, sen de bir adım git, Ama hep sen yürüyorsan bir yerde durmayı bil. Dostluk tek taraflı bir yolculuk değildir, Bir gönül taşıyorsa iki kişi, yükü de birlikte çekmelidir.

Kimseye kin besleme, ama herkese de sırlarını açma, Her gülümseyene dost, her konuşana yoldaş sanma. Zaman, insanların gerçek yüzünü sessizce gösterir, Bazen bir suskunluk, binlerce sözden daha çok şey söyler.

Seni küçümseyenin karşısında kendini ispatlama, Sana sırt çevirenin ardından ömrünü harcama. Herkesin gönlünde taht kurmak zorunda değilsin, Bazen en büyük asalet, sessizce yoluna devam etmektir.

Bir gün anlarsın ki hayat, herkese yetişmek değilmiş, Her kırılan kalbi onarmak, her gideni beklemek değilmiş. Asıl mesele, bütün yaşanmışlıklara rağmen İçindeki insanı koruyup kendine yabancılaşmamakmış.

Ne birinin sevgisiyle kendini göklere çıkar, Ne de birinin vefasızlığıyla kendini yerden yere vur. Sen karakterinle, vicdanınla, duruşunla var ol, Çünkü insanın gerçek büyüklüğü, kimseye muhtaç olmadan da güzel kalabilmesidir.

Ve unutma; dünya dediğin gelip geçici bir misafirhane, Ne makam kalır geriye ne de servet, ne de şöhret. Geriye bıraktığın güzel bir isim, temiz bir vicdan, Bir de incitmeden yaşadığın gönüller kalır insana.

Bu yüzden; kim seni nereye koyuyorsa, sen de onu oraya koy. Ne eksik, ne fazla… Ama bunu yaparken kendi insanlığından, merhametinden ve karakterinden asla ödün verme. Çünkü mesafeni başkalarının davranışı belirleyebilir, fakat karakterini sen belirlersin.