Değerini Bilmeyene Deniz Bile Yetmez

Değerini bilmeyene kendini anlatma,
Ne kadar güzel olsan, gözünde görünmezsin.
Bir gönül kıymet bilmiyorsa eğer,
Deniz olsan da susuzluğunu gideremezsin.

Herkese aynı değeri verme hayatta,
Çünkü herkes taşıyamaz kalbinin ağırlığını.
Kimi bir damla sevgiyi bile ziyan eder,
Kimi ömrün boyunca arar bir damla sadakati.

Sen kendini eksiltme, biri çoğalsın diye,
Kendi ışığını söndürme, başkası parlasın diye.
Değer görmek için yalvarma hiçbir kalpte,
Gerçekten seven, değerini bilerek gelir zaten.

Bazı insanlar vardır, elindekinin farkında olmaz,
Kaybedince anlar, ama çoğu zaman çok geç olur.
Önünde duran hazinenin kıymetini bilmeyen,
Onu kaybettikten sonra sadece pişmanlık bulur.

Birine sevgini verirken ölçüsünü de bil,
Çünkü karşılıksız verilen her şey kutsal değildir.
Kendini tükettiğin yerde sevgi arama,
İnsanı yaşatan şey sevgi; tüketen ise değersizliktir.

Su kıymetsiz geliyorsa ona deniz verme,
Çünkü doymaz bazı gönüller, ne versen eksik görür.
Sen bütün dünyanı sunsan bile bir insana,
Kıymet bilmeyen yine başka bir şey ister.

Bazen uzaklaşmak kırgınlık değildir,
Kendine duyduğun saygının sessiz halidir.
Bazı kapıları kapatmak kaybetmek değil,
Yanlış insanlardan kendini kurtarmaktır.

Unutma; değer, çok vermekle kazanılmaz,
Doğru insanın yanında zaten kendiliğinden anlaşılır.
Sen kıymetini bilmeyenin önünde eğilme,
Çünkü gerçek değer, sahibinin elinde çoğalır.

Bir gün biri çıkacak karşına,
Sana verdiğin sevgiyi yük değil, emanet bilecek.
Seni kaybetmekten korktuğu için değil yalnız,
Sana sahip olmanın ne büyük nimet olduğunu bilecek.

O yüzden bugün kıymetini bilmeyenlere üzülme,
Her giden, senden bir parça götürmez.
Bazıları giderken aslında sana şunu öğretir:
“Kendini, seni anlamayan birine bir daha verme.”

Çünkü insanın en büyük kaybı,
Bir başkasını kaybetmesi değildir.
Asıl kayıp; sevilecek kadar değerliyken,
Kendini değersiz hissettiren yerde kalmaktır.