Dilsiz Yaralar

Dil… Bir insanın elindeki en görünmez silahtır.
Ne izi kalır teninde,
Ne de kan bulaşır ucuna…
Ama bazı cümleler vardır ki
Bir ömrün tam ortasına saplanır.

Kimi sustuğu yerden kırılır insanın,
Kimi duyduğu bir kelimeden…
Çünkü bazen bir bakış yetmez incitmeye,
Bir “tamam” der geçersin,
Ama içinde bin parçaya ayrılır gece.

İnsan en çok,
Sevdiğinin ağzından çıkan soğukta üşür.
Yabancının sözü rüzgâr olur geçer,
Ama yakınından gelen bir cümle
İliklerine kadar çöker.

Ne gariptir…
Kurşun yarası zamanla kapanır da
Bir zamanlar duyduğun bir söz
Yıllarca içinde yankılanır.

Ve bazı insanlar,
Özür dilemeyi değil,
Kırdıktan sonra hiçbir şey olmamış gibi davranmayı seçer.
İşte o zaman anlarsın;
Dil sadece konuşmaz…
Bazen sessizce öldürür.

Şimdi kim bilir kaç insan
Bir cümlenin enkazında yaşıyor…
Gülüyor görünse de
İçinde hâlâ bir ses kanıyor.