Doğru Kalanın Sessiz Zaferi

Ben doğrularımdan hiç utanmadım,
Yanlışlara benzemek için değişmedim.
Gidenler oldu ardıma bakmadan,
Ama ben vicdanımı hiç terk etmedim.

Kaybetmek bazen yenilmek değildir,
Bazı vedalar insanı büyütür.
Karakterini koruyan her yürek,
En sessiz savaşın galibi olur.

İnsan, en çok kendine ihanet edince kaybeder,
Başkalarının gitmesi eksiltmez her zaman.
Çünkü aynaya başın dik bakabiliyorsan,
Dünyanın en büyük serveti vicdandır inan.

Ben kimsenin kalmasını dilenmedim,
Sevgiyi zorla tutmaya çalışmadım.
Gitmek isteyenin yolunu açtım,
Ama doğruluktan bir adım sapmadım.

Bir gün herkes yaptığının karşılığını yaşar,
Hayat kimseye borçlu kalmaz.
İyilik bazen geç gelir insana,
Ama geldiğinde bütün yaraları sarar.

Bugün yalnız olabilirim, umurumda değil;
Çünkü yalnızlık, yanlış insanlarla olmaktan iyidir.
Ben doğru olduğum sürece kaybettiklerime değil,
Kaybettiğimle kazandığım karaktere bakarım.

Ve son sözüm şudur:
İnsan herkesi kaybedebilir,
Ama kendini kaybetmediği sürece
Aslında hiçbir şey kaybetmemiştir.