Doğum Günüm'de Beni Yalnız Bırakan İnsanlara .

İşte yine 12 Kasım gelmişti ve ben çok heyecanlıydım . Çünkü o gün benim en güzel günüm olacaktı . Benim en güzel dogum günüm . Sabah uyandım ve akşamdan hazırladıgım davetiyeleri çantama koydum . Aslında davetiyeler o kadar güzellerdi ki hiç kimseye vermek istemiyordum . O kadar özenmiştim onların güzel olması için . Neyse heyecanlı bir şekilde okula gittim . Gün içerisinde yakın gördüğüm arkadaşlarıma davetiyeleri verdim .Özelliklede Zilan'a . Zilan benim için yakın gördüğüm birisidir . Ama ona göre sıradan bir arkadaşım . Nede olsa onn bir sürü arkadaşı var . Benden daha iyileri . Daha yakın gördükleri . Davetiyeleri verirken evimide gösterdim . Bizim ev okulun bitişiğindeydi . Çok yakndı . Davetiye verdiğim herkes tamam gelicez demişlerdi . O kadar sevinmiştim ki . Hem ilk defa evime arkadaş çagırmış olacaktım hemde sevdiğim arkadaşlarımla o güzel günümü paylaşacaktım . Neyse okul bitti ve ben eve geldim . Anneme yardım etmek için o kadar heyecanlıydım ki . Her şeyi hazırladık . Çok güzel süsledik ve arkadaşlarımızı beklemeye başladık . Ben pencerenin kenarından ayrılmıyordum . Ve otomatik zile baglı ahizeli telefondan kapı seslerini dinlemeye başladım . Her kapı açıldıgında 'geldiler anne' diye bagırıyordum . Hava karardı , akşam oldu ve kimse gelmedi . Ben hayal kırıklıgına ugradım . Ve yine dogum günüm berbat geçti . Annem , ben , kardeşim ve annemin çagırdıgı bir arkadaşı ile dogum günümü kutladık . Mutsuzdum , hayallerim vardı işte . Hepsi yıkıldı ve arkadaşlıgın ne mal oldugunu gösterdi . Bu güne kadar hiç arkadaşım olmadı . Hep kullanıldım ve daha sonra dışlandım . Arkadaşlık benim için kötü bir kavrama dönüştü . Neyse benimde dogum günüm böyle geçti işte . İyi Günler dilerim Arkadaşlar (: