Duha’nın Kalbe Fısıltısı

İnsan bazen karanlığın kendisine yer edindiğini sanır. Geceler uzar, bekleyiş ağırlaşır, sorular cevapsız kalır. Kalp yorulur; “Unutuldum mu?” diye fısıldar. İşte tam o anda, Duha bir teselli gibi iner insanın içine. Çünkü bu sûre, acının ortasında bırakılmış bir kalbe, “Hayır, terk edilmedin” demenin en sade ve en güçlü yoludur.

Duha, Rabbimizin kuluna bakışını anlatır. Kırılgan anlarımızda bile ilahi ilginin kesilmediğini hatırlatır. Sessizlik, terk ediliş değildir; gecikme, vazgeçiş anlamına gelmez. Bazen rahmet, aceleyle değil; tam vaktinde gelir. İnsan bunu fark edemediğinde karanlığı büyütür, fark ettiğinde ise sabır bir nur gibi yolunu aydınlatır.

Bu sûre, geçmişe takılı kalan kalbe geleceği fısıldar. Dün yetimlikti, bugün sahipleniliş; dün yoksunluktu, yarın lütuf… İmtihan, insanın değerini düşürmez; aksine onu olgunlaştırır. Duha, kalbe şunu öğretir: Yol uzunsa, vaadin büyüktür. Ve her gecenin bir sabahı, her sabrın bir karşılığı vardır.

Duha’yı okuyan kalp şunu anlar: Yük ağırsa, omuz güçleniyordur. Gözyaşı çoksa, rahmet yakındır. Çünkü bu sûre, sadece kelimelerden değil; ilahi şefkatten örülmüştür. Zor zamanların içinde sıkışmış her kalp için bir yön tabelasıdır: Umudu yere düşürme.

Sonunda insan şunu teslim eder: Rabbimiz, kulunu yalnız bırakmaz. Ne dününde ne bugününde ne de yarınında. Bunu bize hatırlatan her ayet, Kur'an-ı Kerim’in kalplere bıraktığı en ince dokunuşlardan biridir.

Zor bir dönemden geçiyorsan, uzun açıklamalara gerek yok. Bazen bir sûre yeter. Ve bazen Duha, her şeye yeter.