Bir yerlerde bir şeyler ters gidiyor. Sokakta yürürken, bir kafede otururken, toplu taşımada nefes alırken hissediyorsunuz bunu. İnsanların bir kısmı, sanki dünya onların özel oyun alanıymış gibi davranıyor. Edep, ahlak, görgü… Bunlar sadece eski kitaplarda kalmış kelimeler mi? Yoksa biz mi anlamını unuttuk?
Özgürlük güzel şey. Ama özgürlük, başkasının alanına tecavüz etmek değildir. “İstediğimi yaparım” demek, “her haltı sokak ortasında yaparım” demek değildir. Bir insan kendini bu kadar mı unutur? Karşısındakini bu kadar mı yok sayar? Saygı denilen şey, sadece bir kelime mi? Düşünce, erdem, görgü… Bunlar olmadan bir arada yaşamak nasıl mümkün olabilir?
Sitemim size değil aslında. Sitemim, bu kadarını kendinde hak görenlere. Nasıl bir cesaret bu? Nasıl bir aldırmazlık? Herkesin gözü önünde, hiç utanmadan, hiç sıkılmadan… Sanki kimse görmüyormuş, duymuyormuş gibi. Oysa görüyoruz. Duymuyoruz belki ama hissediyoruz. Ve rahatsız oluyoruz. Olmalıyız da.
Dünya sizin oyun parkınız değil. Burası hepimizin yaşadığı yer. Ve hepimizin birbirine karşı sorumluluğu var. Edep, ahlak, görgü… Bunlar sadece bireysel tercihler değil, toplumsal bir zorunluluk. Bunlar olmadan ne komşuluk olur, ne arkadaşlık, ne de insanlık.
Lütfen bir durun. Bir düşünün. “Ben ne yapıyorum?” diye sorun kendinize. Çünkü bu gidişat iyi değil. Ve kimse farkında değil gibi. Ama farkında olmalıyız. Hepimiz.