Dünyanın Yükü, Gönlün Sınırı

Kalabalıkların sesinden, suskunlukların ağırlığından, söylenmeyenlerin yükünden yoğrulmuş bir yorgunluk… İnsan, en çok da kendine geç kalmaktan yorulur.

Unutma: Herkesi taşıma yükü sana verilmedi. Kırılan her kalbi onarmak, savrulan her hayatı toparlamak senin vazifen değil. İyilik, kendini tükettiğinde erdem olmaktan çıkar; bilgelik, nerede duracağını bilmektir.

İnsan bazen durmalı.
Durup kalbine bakmalı: “Ben hâlâ buradayım mı?” diye sormalı. Çünkü başkalarının beklentileriyle yaşayan biri, kendi sesini zamanla kaybeder. Dünya seni sürekli bir şeye yetişmeye çağırır; oysa ruh, aceleyle değil, sükûnetle iyileşir.

Az konuş, derin dinle.
Herkese yetişmeye çalışma, hak edene yürü.
Herkesi anlama, ama kendini ihmal etme.

Şunu bil: Yorgunluk zayıflık değildir. Bazen bu yorgunluk, yanlış yükleri sırtından indirme vaktinin geldiğini haber verir. Hafiflemeden yol alınmaz. Ve insan, ancak bıraktıkları kadar güçlenir.

Dünya kalabalık olabilir, gönlün sade kalsın.
Çünkü huzur, herkesle olmakta değil; doğru yerde, doğru kalpte durabilmektedir.