Eksik Kalan Sarılma

Keşke şu an seni düşünmek yerine
sessizce omzuna başımı koymuş olsaydım.
Zihnimde büyüttüğüm yolları değil,
kollarının arasında kaybolmuş olsaydım.

Çünkü insan en çok,
yanında olması gerekeni özler geceleri.
Kalabalıklar sustuğunda,
kalp kendi eksiğini fısıldar derinden.

Şimdi adını içimden geçiyorum usulca,
sanki söyleyince geleceksin gibi.
Oysa bazı dualar vardır,
yalnızca sessizlikte kabul olur sanılır.

Keşke seni hayal etmek yerine
teninin sıcaklığında üşümeyi unutmuş olsaydım.
Parmak uçların saçlarıma değerken
zamana küsüp durmuș olsaydım.

Çünkü bazı sarılmalar vardır,
bir ömre bedel gelir insana.
Ve bazı yokluklar…
bir odanın içine koca bir yalnızlık sığdırır.

Şimdi gece yine uzun,
saatler yine sensizliğe çalışıyor.
Ben ise gözlerimi kapatıp
olmayan bir anıya sığınıyorum.

Keşke şu an seni düşünmek yerine
hiç konuşmadan sana sarılıyor olsaydım.
Belki dünya yine aynı dünya olurdu,
ama ben eksik kalmazdım.