En Çok İhmal Edilen

İnsan, sevdiğinden büyük şeyler istemez. Bazen bir "Nasılsın?" sorusu, bazen yorgunluğunu anlayan bir bakış, bazen de "Yanındayım." diyen sessiz bir omuz yeter.

En acısı ise değer görmemek değildir; verdiğin değerin karşılığını görememektir. Sen onun yükünü hafifletmeye çalışırken, o seni yük gibi görüyorsa; sen onun hayallerine ortak olurken, o senin hayallerini duymuyorsa... İşte insanı yoran tam da budur.

Ne gariptir ki, en çok emek verdiğimiz insanlar bazen en az emek gösterenler olur. Sen ilişkiyi ayakta tutmak için mücadele edersin; o ise senin çabana alışır, sonra da onu sıradan sanır. Oysa emek, fark edilmediğinde değil; kıymeti bilinmediğinde yorulur.

Bir gün vazgeçersen, sebebi sevgisinin bitmesi değildir. Sürekli görmezden gelinen çabanın sessizce tükenmesidir. Çünkü hiçbir yürek, tek başına iki kişilik mücadeleyi sonsuza kadar sürdüremez.

İlgi, sevginin en samimi dilidir. Çabasına kayıtsız kaldığın bir insanı, sonunda sessizliğiyle kaybedersin. Ve bazı gidişlerin nedeni sevgisizlik değil; karşılıksız bırakılmış emeklerdir.