En Sessiz Çaresizlik

İçinde kopan fırtınayı
Kapı aralığından anlatmaya çalışmak…

Sözlerini kısarsın,
Sesini inceltirsin,
Derdini bile utandırırsın.
Çünkü iyi geldiği kadar
Uzaklaşmasından da korkarsın.

Yanında susmayı öğrenirsin,
Susmanın iyilik sayıldığı yerde.
Bir “nasılsın”a
Koca bir hayat sığdırıp
“İyiyim” dersin mecburen.

En çok da şunu yakar insanın içini:
Ona yük olmamak için
Kendini taşımaya çalışmak.
En ağır yerinden tutup kalbini,
Kimseye çarptırmadan yürümek.

Ve anlarsın…
Bazen sevgi bile
İnsanı sessizleştirir.
Çünkü kaybetme korkusu,
İyileşmekten daha yüksek sesle konuşur.