Eski Ben

Eski beni ben öldürdüm,
sessizce, bir gece yarısı,
hiç kimseye fark ettirmeden.
Çünkü o, herkesi kurtarmaya koşarken
kendi kanatlarını yakıyordu yavaş yavaş.

Elleri hep başkalarının yaralarındaydı,
kendi yaralarını görmezden gelirdi.
Geceleri “Biraz daha dayan” derdi,
gündüzleri gülümserdi,
içinde fırtınalar koparken.

Herkes için bir limandı o,
ama kendi gemisi batıyordu farkında olmadan.
Her kurtardığı cana bir parça can verirdi,
ta ki bir gün aynada
boş bir kabuk görene dek.

O gün bıçak gibi saplandı gerçek:
Başkalarını yaşatayım derken
kendimi öldürüyormuşum.

Ve o eski beni gömdüm,
hiç ağıt yakmadan.
Toprağa değil,
kendi içimin en derin yerine.

Şimdi yeni ben doğuyor içimden,
atların özgür koşusu gibi,
ufukta yanan turuncu ateş gibi.
Artık herkesi değil,
önce kendimi kurtarıyorum.

Çünkü ancak kendi ışığım yanarsa
gerçekten aydınlatabilirim karanlığı.
Ancak kendi kanatlarım sağlam olursa
başkalarına da uçmayı öğretebilirim.

Eski ben öldü.
İyi ki öldü.
Yeni ben ise
hem kendine hem dünyaya
daha dürüst,
daha güçlü,
daha az harcanmış
bir hayatı kucaklıyor şimdi.

Teşekkürler eski ben…
Seni öldürmek,
kendimi bulmanın tek yoluydu.