...

Eskiden anlamak isterdin,
her kelimenin ardını kazır,
her suskunluğu bir cümleye yormaya çalışırdın.
İnsan anlasın diye
kendini parça parça anlatırdın.

Şimdi susuyorsun.
Çünkü öğrendin…
Anlatmak yorar,
dua hafifletir.

Eskiden kalbini insanlara emanet ederdin,
yanlış anlaşılınca kırılırdın.
Şimdi kalbini secdeye bırakıyorsun,
çünkü öğrendin…
İnsan duyar ama anlamaz,
Allah bilir ve susmaz.

Eskiden “neden?” diye sorardın,
cevap gelmeyince daha çok yaralanırdın.
Şimdi “hakkımda hayırlısı” diyorsun,
çünkü öğrendin…
Bazı cevaplar kelimeyle değil,
zamanla gelir.

İnsan seni kendi yarası kadar görür,
kendi aynasında yargılar.
Allah ise seni
olduğun gibi bilir:
niyetini, sabrını,
geceye sakladığın gözyaşını.

O yüzden artık açıklamıyorsun kendini,
savunmuyorsun kalbini.
Bir dua yetiyor,
bir “Sen bilirsin Allah’ım”
her şeyin önüne geçiyor.

Eskiden anlaşılmak isterdin,
şimdi teslim oluyorsun.
Çünkü öğrendin…
İnsan kalbi yorumlar,
Allah kalbi anlar.