Evden kaçan kadının ibretlik öyküsü! (Gerçek bir hikâyedir)

Anadolu’nun orta vilayetlerinden bir köyde yavaş yavaş güneş batmaya hava kararmaya başlamış, karanlık iyice çökmüş köyün üzerine. Evlerden birinde bir kadın ve adam yatma hazırlığı yapmaktaymış, erken yatıp yarın sabah erken kalkmayı düşünüyorlarmış. Adam üzerini değiştirmiş ve yatağa doğru gitmiş, o esnada evin penceresinden; karanlıkta bahçeye vuran ışıkta ağaçların arasında bir gölge belirmiş, kadın pencereden dışarı bakmış ve o gölgeye gülümsemiş.

Gölgedeki adam, kadının sevgilisiymiş. Kadının sevgili sözleştikleri saatte, bahçede onu beklemeye başlamış. Kadın, kocasının uyumasını bekliyormuş. Kocasının uyuduğuna emin olunca sessizce yataktan kalkmış, üstünü giymiş ve pencereden aşağıya atlamış. Başka bir adam için kadın kocasını terk etmiş. Kadın ve sevgili koşarak kaçmaya başlamışlar alelacele, tarlaları bağları bahçeleri aşmışlar, sonuçta bir köy yeri nasıl koşarak kaçmasınlar.

Arkalarından onları kovalayacak onca şey varken, durmak hiçde mantıklı değilmiş tabi. Nâmus cinayeti, töre cinayeti, kıskançlık, kin, nefret ve daha bir sürü sebep, kaçarlarken arkalarına bile bakmamışlar, durmadan koşmuşlar. Köyden uzaklaştıklarına iyice emin olunca soluklanmak için durmuşlar, kadın duraksamayı fırsat bilerek nefes nefese bir haldeyken;

- “Evden çıktığımdan beri ayakkabımın içinde bir şey, beni rahatsız edip duruyor” deyip ayakkabısını çıkartıp içine bakmış. Bakmış ki; ayakkabısının içinde para, anlamış ki kocası koymuş parayı oraya ve kocası her şeyin farkında.

Kocası biliyormuş ki karısı “Kendisini terk edecek” anlıyor ama şunu düşünüyor o yoksul adam “bunca yıl çorbasını içtim çamaşırlarımı yıkadı ütüledi, bana emeği geçti, yaban ellerde kimselere muhtaç olmasın”

O yoksul köylü, bütün biriktirdiklerini başka bir adam için kendisini terk eden karısının ayakkabısının içine koymuş. O güzel insanı, o kimsenin yapamayacağı bu davranışı sergileyen insanı aslında az çok hepimiz tanıyoruz. Çünkü o yoksul köylü, bizim Âşık Veysel’miş.