Fazlası Ziyan

Ne kadar çok sevdiysem,
O kadar eksildim kendimden…
Birini büyütürken gözlerimde
Kendimi küçülttüğümü fark etmedim.

Avuçlarımda taşıdım seni,
Sanki düşersen dünya kırılacak sandım.
Oysa en çok ben düştüm,
Sen yürümeyi bile öğrenmeden.

Sesimi kısmayı sevgiden bildim,
Susmayı sadakat sandım…
Her “tamam” dediğimde
Bir parçam senden habersiz vedalaştı.

Değer verdikçe çoğalır sanır insan,
Oysa bazen değer,
Yanlış kalpte eriyen bir mum gibi
Sadece seni tüketir…

Ve en acısı ne biliyor musun?
Bunu bana sen öğrettin…
En çok değer verdiğim kişi,
Beni en değersiz hissettiren oldu.

Şimdi anlıyorum;
Sevgi, kendinden vazgeçmek değilmiş…
Çünkü insan
Kendini kaybettiği yerde
Kimse tarafından bulunmazmış…