Geç Kalan Pişmanlık

Bir insan en çok,
gittiği yolları değil,
geri dönemediği kalpleri özlermiş…

Gece olunca anlıyor insan,
gündüz susturduğu her şeyin
karanlıkta daha yüksek konuştuğunu.
Bir sigara dumanı gibi çöküyor hatıralar masaya,
ve insan en çok da
“keşke” kelimesine yeniliyor.

Bir zamanlar gururla sustuğun ne varsa,
şimdi uykularının tam ortasında bağırıyor.
Çünkü bazı ayrılıklar
kapıyı çarpıp gitmez…
Sessizce oturur insanın içine,
ömrü boyunca kalkmaz yerinden.

Öyle bir pişmanlık ki bu;
ne içince geçiyor,
ne anlatınca hafifliyor…
İnsan bazen sadece
bir “kal” diyemediği için
ömür boyu yalnız kalıyor.

Ve Allah’a her gece aynı cümleyi kuruyor:

“Onu bana geri ver…”

Ama hayat,
geri vermeyi değil,
eksilterek öğretmeyi seviyor.

Şimdi herkes uyurken
bir adam yine geçmişine bakıp susuyor…
Çünkü bazı insanlar
sevdiklerini kaybetmez aslında;
onları geç fark eder.