Geç Kalan Sarılış

İnsan bazen bir kalbi kırarken
sadece bir cümle söylediğini sanıyor…
Oysa bazı sözler,
bir insanın içine ömür boyu çöken sessizlik oluyor.

Sevdiklerimizi hep var sanıyoruz;
sanki yarın yine arayacakmışız gibi,
sanki kırdığımız gönlü
bir kahveyle, bir gülüşle onaracakmışız gibi…

Ama hayat,
beklemeyi sevmiyor.

Bir gece ansızın bir haber düşüyor yüreğe;
telefon çalıyor…
Ses titriyor…
Ve dünya, bir cümlenin içine gömülüyor.

O an anlıyorsun;
ertelenen sevgilerin mezarı olurmuş zaman…
“Söylerim sonra” dediğin her şey,
içinde kapanmayan bir yara bırakırmış.

Şimdi ne özür yetişir ardından,
ne de boynuna sarılmak…
Çünkü bazı insanlar gider,
ve insan en çok
sarılmaya geç kaldığına ağlar.

Bu yüzden;
kalp kırmayın…
Sevdiğiniz insanın yanında olun.
Çünkü ölüm bazen bir insanı değil,
içinizde söyleyemediğiniz bütün cümleleri alıp götürür…