Geç Kalan Şefkat

Kendime hiç iyi bakmadım,
Aynalara hep misafir gibi baktım.
Saçlarımı okşamak yerine
Başkasının yükünü taradım.

Önceliğim hep başkalarıydı;
Kırılanı topladım,
Ağlayanı susturdum,
Gidenin arkasından dua,
Kalanın omzuna omuz oldum.

Ama bir tek kendime
Sığınacak bir omuz olmadım.

Şimdi vücudum konuşuyor;
Uykusuz gecelerin hesabını soruyor kalbim,
Omuzlarım biriktirdiğim cümleler kadar ağır,
Başım, sustuğum çığlıklar kadar zonkluyor.

Stresin, üzüntünün,
Yutulmuş öfkenin faturası
Adıma kesilmiş.

Meğer insan
En çok kendini ihmal ederek yorulurmuş.
Meğer şefkat
Önce insanın kendi kapısını çalmalıymış.

Şimdi öğreniyorum;
Kendimi sevmek bencillik değil,
Kendimi korumak ayıp değil,
Dinlenmek zayıflık değilmiş.

Artık başkalarına verdiğim değerin
Bir kısmını kendime ayıracağım.
Çünkü anladım…
Kendi yarasına merhem olmayanın
Başkalarına şifa olması uzun sürmüyor.

Ve ben,
Geç de olsa
Kendime dönüyorum. ????