Geçer Ey Gönül

Her yük omzunda dağ sanırsın,
Meğer rüzgârmış, eser de gider.
Her geceyi sonsuz karanlık bilirsin,
Meğer sabahmış, doğar da gelir.

Ey gönül...
Canını her yaraya emanet etme.
Çünkü en derin acılar bile,
Zamanın dizinde sessizce diz çöker.

Ne bir gözyaşı ebedîdir,
Ne de bir tebessüm misafir.
Hayat, avuçta tutulan su gibidir;
Sıktıkça eksilir, bıraktıkça huzur verir.

Dünya, kapısı açık bir handır,
Kimse sonsuza dek konaklamaz.
Bugün seni inciten ne varsa,
Yarın adını bile hatırlamaz.

Öyleyse sabret ey gönül...
Ne dert kalıcıdır, ne de ömür.
Geriye sadece,
Rabbin huzuruna taşıdığın güzel kalp kalır.

Sessiz ol...
Bazen en güzel dualar,
Dudaklardan değil,
Kırık bir kalbin derinliklerinden yükselir.