Gelmediğin Yerde

Alacağın olsun be huzur,
Ben seni beklerken ömrümden oldum.
Her şey üst üste geldi de bir bir,
Bir tek sen gelmedin… ben de sustum.

Kimi yaralar kanamaz, iz bırakır,
Kimi gidişler kapıyı sessiz kapatır.
İnsan bazen birini değil,
Onunla kurduğu hayatı arar.

Gece çöker, şehir susar,
İçimde adını bilmediğim bir sızı.
Herkes bir yerlere yetişirken,
Ben hâlâ beklerim gelmeyen bir yarını.

Belki de huzur, gelmeni beklediğim yerde değil;
Senden vazgeçebildiğim gün saklıydı.
Çünkü insan bazen birini kaybetmez,
Kendini bulabilmek için birini uğurlar.

Şimdi ne kırgınlığım kaldı sana,
Ne de kapında bekleyen bir umudum.
Her şey üst üste geldi, evet…
Ama en çok da sen gelmeyince yoruldum.

Ve öğrendim sonunda;
Bazı insanlar huzur diye beklenir,
Sonra anlarsın ki huzur,
Gelmesini beklediğin değil,
Geldiğinde seni eksiltmeyendir.