Gidenin Kalbi, Kaldığı Yerdedir

Gitmek bir kaçış değil; çoğu zaman dayanabilmek için verilen sessiz bir moladır. İnsan her terk edişte bir kapıyı kapatmaz, bazen sadece nefes alacak kadar aralar.

Giden, ardında bıraktıklarını unutmuş sanılır. Oysa en ağır yük, geride kalanlarda değil; gidenin içinde taşınır. Bir bakış, bir cümle, yarım kalmış bir an… Hepsi aklın en sessiz köşesinde durur ve en beklenmedik anda kendini hatırlatır.

Uzaklaşmak, bağların koptuğu anlamına gelmez. Mesafe, bazı duyguları silmez; aksine onları daha da görünür kılar. Çünkü insan ancak uzaklaştığında, neyin gerçekten kendisine ait olduğunu anlar. Ve bazı yerler vardır ki insan oradan gitse bile, içinden asla çıkamaz.

Dönmek her zaman mümkün olmaz. Ama istemek… İşte o, hep kalır. Gidenin kalbi, çoğu zaman dönmek istediği yerde yaşamaya devam eder. Çünkü gerçek bağlılık, aynı yerde durmak değil; ayrı düşülse bile aynı yere ait hissetmektir.