Gitmek

Bazen insan gitmek ister.
Ne bir şehre, ne başka bir ülkeye...
Aslında en çok, içinde biriken yorgunluktan gitmek ister.

Nereye varacağını bilmeden çıkar yola. Çünkü bazen asıl yük, bulunduğun yer değil; taşıdığın hatıralardır. Omuzlarına çöken kırgınlıklar, yarım kalmış cümleler, söylenememiş vedalar ve sessizce içine gömdüğün acılar...

Geçmişe gitse, "Keşke..." diye başlayan cümlelerin arasında kaybolacağını bilir. Geri dönen hiçbir zaman aynı insan değildir. Çünkü zaman, geriye sadece hatıraları bırakır; yaşanmışlıkları değil.

Geleceğe gitse, henüz yazılmamış bir kaderin belirsizliği karşılar onu. Umut vardır ama korku da vardır. İnsan bazen yarınlardan değil, yarınların getireceklerinden yorulur.

İşte bu yüzden gitmek istediği yerin bir adı yoktur. Çünkü insan bazen bir mekân aramaz; bir huzur arar. Öyle bir huzur ki, ne geçmişin pişmanlığı dokunsun ona ne de geleceğin kaygısı...

Yitik olmak, kaybolmak değildir. Bazen kendini aramanın ilk adımıdır. Bitik olmak ise tükenmek değildir. Küllerinin arasından yeniden doğmayı bekleyen bir sessizliktir.

Hayat, en çok yorulanlara sabretmeyi öğretir. En çok kırılanlara sevmeyi... En çok kaybedenlere ise gerçek kazancın insanın kendi yüreğini yeniden bulması olduğunu gösterir.

Belki de gitmek, kilometrelerce uzağa yürümek değildir. Bazen bir kırgınlığı geride bırakmaktır. Bazen affetmektir. Bazen kendini yeniden sevmeye cesaret etmektir.

Ve gün gelir, insan fark eder...

Aradığı yer ne geçmiştedir ne gelecekte.
Aradığı yer, yeniden umut edebildiği kendi kalbidir.

Çünkü insan, dünyanın en uzak yolculuğunu bazen tek bir adım atmadan yapar. O yolculuk, kendine doğru olandır. Ve kendine dönebilen hiçbir insan, aslında gerçekten kaybolmuş değildir.