Gönülsüz Satırlar

Mürekkep akar ama anlam durur,
harfler yan yana gelir, kalp gelmez.

Bir cümle kurarım, sesini duymaz,
nokta koyarım, susmaz içim.
Satırlar dolu görünür belki,
ama ruhsuz bir kalabalıktır hepsi.

Gönül yoksa kelimede,
şiir yalnızca şekildir.
Acı yazılmaz, yaşanır;
sevda okunmaz, hissedilir.

Ben yazdım sandım kendimi,
meğer eksik olan bendim.
Kalem değilmiş susan,
kağıt değilmiş dilsiz olan…

Gönül yoksa kalemde,
hakikat yazıya küser.
Ve insan, en çok da
anlaşılmadığı yerde tükenir.