Görmeden de Yaşanır mı?

Hayat bazen gözler önünde akıp gider,
Kimi bakar, kimi gerçekten görür.
Bir ömür güzelliklerin peşinden geçer,
İnsan bazen kendini bile görmez, unutulur.

Gören göz değildir, bunu zaman öğretir,
Kalp dokunduğu şeyi sessizce bilir.
Kimi güneşe bakar da karanlıkta kalır,
Kimi karanlıkta bile bir ışık bulur.

Ben de yürüdüm, yollar sustu ardımdan,
Çok şey geçti sessizce avuçlarımdan.
Hayat güzeldi belki, inkâr edemem,
Ama ben göremedim… kendi yaralarımdan.

Meğer görmek, gözlerin işi değilmiş,
Bazı gerçekler insana geç gelirmiş.
İnsan dünyayı değil, kendini ararmış,
Ve en zor yol, insanın içine gidermiş.

Şimdi geçmişe dönüp bakmıyorum artık,
Kaybettiklerimle kendimi yormuyorum.
Görmediğim güzelliklere kızmak yerine,
Kalan ömrü gerçekten yaşamayı seçiyorum.

Çünkü hayat, yeniden bakmayı bekler,
Kırılan kalp bile bir gün kendini toplar.
Dün göremediğin güzellikler için üzülme;
Belki de bugün, gözlerini değil kalbini açma zamanıdır.