Gözler'

Gözler yalan söylemez derler. Kalbin aynası olduğunu; sanki insanın içinden geçen her şeyin, en saf haliyle oraya sızarmış gibi yansıdığını savunurlar. İnsanlar en çok bakışlarında yakalanır, en çok orada ele verir kendini. Dudaklar susmayı öğrenebilir ama gözler… Her zaman gerçeğin izlerini taşıdığı sanılır. Ne kadar kolay söylenir bu cümleler, ne kadar rahat inanılır. Ben de inandım buna. En büyük hatam da buydu zaten.

Çünkü bazı gözler vardır; sana gerçeği değil, inanmak istediğin yalanı verir. Ve sen o yalana öyle sıkı tutunursun ki, düşerken bile bırakamazsın. İçine işleyen bir yanılsama gibi, fark ettikçe daha çok acıtır. Ama yine de bakmaya devam edersin. Çünkü insan bazen gerçeği görmekten çok, kandırılmayı seçer. İçinde en ufak bir şüphe bırakmadan, en saf duygularla sarar zihnini. Bir sıcaklık gibi yayılır, güven gibi çöker kalbine. Ve sen, o gözlerin sana sunduğu hikâyeye öylesine kapılırsın ki, gerçek ile hayal arasındaki çizgiyi fark etmezsin bile.

Bazı bakışlar cevap vermez; sadece seni daha derine çeker. İnandıklarımız, gerçeğin önüne geçer ve en sonunda fark edersin: gözler her zaman kalbin aynası değildir. Bazen kalbin saklamak istediklerini en iyi gizleyen yerdir. Karşındaki insan, sana hiçbir şey söylemeden de seni inandırabilir. Çünkü en güzel yalanlar, kelimelere bile ihtiyaç duymaz.

Ve en acısı şu olur: Sen onun gözlerinde bir gerçek ararken, o sana sadece görmek istediğini vermiştir. Sen sevildiğini sanarken, o sadece bakmıştır.

Gözler yalan söylemez derler… Ama ben öğrendim ki, karşındaki gözler de yalan söyler ve ben bunu gözlerimle gördüm.