Gözlerine Düşmek

Gözlerin çok müsaitti sevilmeye,
bir durak gibiydi yorgun kalbime.
“Azıcık bakayım” dedim,
bakmak sandım;
meğer düşmekmiş adı bunun.

Bir bakışın
bütün cümleleri yarım bıraktı,
suskunluğum seni tamamladı.
Gözlerin konuşmuyordu belki
ama insan en çok
sessizlikte yakalanır aşka.

Ben kendimi kolluyordum,
sen gözlerini.
Ne ben hazırdım böyle yanmaya,
ne gözlerin bu kadar davetkâr
bir kader taşımaya.

Bir anlık cesaret sandım, geçer dedim…
Oysa bazı bakışlar geçmez, yerleşir.
İnsanın içine değil, kaderine düşer.

Şimdi bilirim:
Sevilmeye müsait gözlerden kaçılmaz.
İnsan sadece bakmaz, bir ömür kalır içinde.