Güçlü Olmanın Bedeli

Şımaracak bir omuz kalmayınca,
İnsan kendi omzuna yaslanmayı öğrenir…
Bir zamanlar çocuktu kalbi,
Sevilince büyüyen,
Sevilmeyince susan…

Sonra bir gün,
Kimse kalmaz “iyi misin?” diye soran,
Kimse kalmaz “gel, geçer” diyen…
İşte o gün başlar dönüşüm,
Gözyaşın içine akar,
Sesin içine gömülür.

Güç dedikleri şey,
Bir gecede gelmez aslında…
Parça parça kopar senden,
Her kırılışında biraz daha sertleşirsin,
Her susuşunda biraz daha derinleşirsin.

Artık kimseye yük olmazsın,
Ama kimse de senin yükünü bilmez…
Gülüşün bile ağır gelir bazen,
Çünkü içinde anlatamadığın
Bir dünya taşımayı öğrenmişsindir.

Ve bir gün aynaya bakarsın,
Tanıyamazsın kendini…
“Ne zaman bu kadar güçlü oldum?” dersin.
Ama bilirsin,
O güç…
Biraz yalnızlık,
Biraz kırgınlık,
Biraz da vazgeçmekten doğdu.