Hayatım boyunca hep kaçtım. Kimi zaman duygularımdan, kimi zaman insanlardan. Bazen uykuya bazen yalnızlığa bazen de ayarsız mutluluklara sığındım. Gayet sıcak kanlı biri olsam da hep bir mesafe vardır insanlarla aramda. Bugün sanki bunun niyesini anladığım bir sohbetten kalktım. Biraz fazla gürültülü bir evde büyüdüm, kavgasız günün olmadığı cinsten. Birçok evde tartışmalar yaşansa da günün sonunda devam eden bir yuva kavramı var. Benim gördüklerim pek öyle olmadı , bitmesi gereken biteri gördüm ben, uzatmanın yersizliğini. O yüzden kavgaya tahammülüm yok. Kendi içimde defaatle sessizce şanslar veririm insanlara .Ya sessizce giderim ya da soğuk ve keskin bir bıçak gibi olur sözlerim, kırgın bir yerden değil de yaralayan bir yerden. Genellikle ortada tartışıp tamir edilecek bir şey de bırakmıyorum zannımca. Defaatle attığım adımlar saflığımdan ya da salaklığımdan değil, sessizce verdiğim kurtarılabilirlik çabası aslında sadece her ne kadar anlaşılamasam da.