Hazinem

Sana kızsam,
en çok kendime küserim.
Çünkü seni kıran her söz,
önce benim yüreğimde yankılanır.

Sen, öfkenin değil,
duamın en güzel yerisin.
Adını her andığımda
içimde çiçek açan mevsimsin.

İnsan bazen sevdiğine kırılır,
ama sevgisi eksildiği için değil;
onu kaybetmekten korktuğu için
suskunlaşır, uzaklaşır.

Bil ki,
sana olan sitemim bile sevgimdendir.
Çünkü sen,
kalbimin en kıymetli emanetisin.

Bir gün güneş denize yeniden dokunduğunda,
ufuk nasıl karanlığa küsmeden batıyorsa,
ben de sana öyle dönerim.
Ne gururum engel olur,
ne de kırgınlığım.

Çünkü bazı insanlar vardır;
onlar hayatımıza misafir değil,
yüreğimizin evidir.

Ve sen...
Kırılınca içimi acıtan,
gülünce dünyamı aydınlatan,
sessizliği bile huzur veren
en güzel hikâyemsin.

Eğer bir gün sana kızdığımı görürsen,
bil ki sevgim bitmediği içindir.
Çünkü insan,
değer vermediğine darılmaz.

Sen benim en kıymetli hazinemsin;
ne zaman kaybetmekten korksam,
dünyanın bütün zenginliği bir yana,
bir tek senin varlığın
bütün eksiklerimi tamamlar.