Helva Kokusu

Senin de mi canın helva çekmişti
O yüzden mi beni öldürdün?
Bir tatlı uğruna mı
Bu kadar acı bıraktın içimde…

Oysa ben,
Bir lokma huzura razıydım seninle,
Sen bana ölüm pişirdin
Şeker diye sunduğun sözlerinle.

Helva dedin…
Ama içinde kül vardı,
Her kaşığında biraz daha
Kendimi gömdüm sana.

Bir insan,
Sevdiğini böyle mi uğurlar?
Yaşarken öldürüp
Sonra başında tatlı mı dağıtır?

Ben hâlâ o ilk günkü gibi
Saf bir inançla bakarken sana,
Sen çoktan
Yasımı hazırlamışsın içten içe.

Şimdi anlıyorum…
Bazı ölümler mezarsız olur,
Ve bazı katiller
En çok “seviyorum” diyenlerdir…