Ey gönlümün aynasında tecellî eden nihân, Hem âşikârsın cihanda, hem gözlerden nihân. Canın içre bir nefessin, lâkin candan münezzeh, Seni arayan her gönül, kendinde bulur bir cihan.
Ne mekânın vardır senin, ne zamana sığarsın, Ne bir surete bürünür, ne bir kalıba sığarsın. Her zerrede bir nişanın, her kalpte bir eserin, Lâkin hiçbir zerre ile kendini tarif edemezsin.
Her şey sensin der gönül, her şeyde izin vardır, Lâkin hiçbir şey sen değil, bu ne derin esrardır. Göz görür de idrak etmez, akıl arar da bulamaz, Hakikatin kapısında susmak dahi bir ikrardır.
Bir damlada umman saklı, bir zerrede âlem var, Bir nefeste bin hikmet, bir sükûtta nice sır var. Kendini bilen anlar ki ilim dahi bir hicaptır, Hakikati arayanın gönlünde başka bir diyar var.
Ey insan, kibre kapılma, aslın topraktır senin, Bir nefeslik ömrün vardır, sonu topraktır yerin. Ne malın kalır yanında, ne makamın, ne şöhretin, Bâkî olan bir hoş sadâdır, bir de gönülde eserin.
Ne kadar ararsan ara, sırların nihayeti yok, Her sualin ardında bir başka sual, bir başka yol. Ârif olan bilir ki her şeyin sahibi birdir, Varlık dediğin bir emanet, hakikat ise tek bir yol.
Âşikâr olanı görüp de bâtını anlayanlara, Sessizliğin lisanından nice hikmet duyanlara, Bir ömür yetmez bazen bir hakikati anlamaya, Çünkü sırlar açılmaz her gönülde taşıyanlara.
Sonunda anlar insan, ne aradığını ne bulduğunu, Bir hiçlikte saklı nice varlığın bulunduğunu. Her şeyin sahibi Allah, insan ise bir yolcu, Ve hikmet, haddini bilip Yaradan'a sığınmaktır.