hiç tanımadığım
görmediğim birine
nasıl olurda bu kadar takıntı olabilirim
takıntımı bu
hoşlantı mı
yoksa aşk mı?
aşk olamaz heralde
aşk bana göre değil
takıntı olmalı
her neyse
canımı acıtıyor
duygularımı kontrol edememek hiçte bana göre değil
sanki onunla nefes alıyormuşum gibi
sanki onun için yaşıyormuşum gibi
daha birkaç gün öncesine kadar bir hiçken
şimdi nasıl olduda bir anda hayatım anlam kazandı
nasıl olurda başaktan başkası için gözyaşı dökebilirim
kendimi aptal gibi hissediyorum
neden ağlıyorum
yanaklarımdan dökülen yaşlarda ne böyle
bunlar bana yabancı
sanki bana ait değillermiş gibi
oda bana yabancı
ama sanki benmişim gibi
karmaşık
herşey çok fazla karmaşık
tanrım kafayımı yiyorum
beynim her saniye onunla konuşuyor
uyurken bile onunla konuşuyorum
uykumda bile onunla konuşuyorum
beynim onunla konuşuyor
susturmak istiyorum
beynimdeki bu aptal kalabalıktan nefret ediyorum
müzik bile bastıramıyor sesleri
yazıyorum
döküyorum
olmuyor susmuyor tükenmiyor diyeceklerim
parmaklarım ağrıyor yazmaktan
karalamaktan
beynim yoruluyor düşünmekten
aklımdan yüzü silinsin istiyorum
silemiyorum
gücüm yetmiyor
irademin dışında gerçekleşen şeylerden nefret ediyorum
ondanda nefret etmek istiyorum
canım neden yanıyor
onu ben istemedim
neden diğerleri gibi olmadı
onu çözdüm
karmaşıklığınıda çözdüm
ama neden bıkmadım
vazgeçmedim
neden hala aklımda
neden silinmiypr
yoruluyorum
birşeye yaramıyor
yazmakta yaramıyor
bana ne oldu böyle
bana ne yaptın böyle
seninle konuşmak istiyorum
bunu çok istiyorum
ölmekten bile çok
uzun zamandır ilk defa
yaşamak istiyorum
seninle aynı yerde olmak istiyorum
sonsuza dek benimle kal istiyorum..