Birinin kendini senden soğutması da
Allah’ın bir hikmetidir aslında…
Çünkü bazı uzaklıklar
kalbi öldürmek için değil,
kalbi uyandırmak için gelir.
Bir anda değişen sesler,
soğuyan bakışlar,
yarım kalan cümleler…
Hepsi birer işaret olur
anlayana.
İnsan en çok
tutunmak istediğine değil,
bırakılması gereken yere tutunurken yorulur.
Ve bazen Rabb,
kalbini kurtarmak için
birini senden çekip alır.
Sen kayıp sanırsın,
oysa aslında
fazlalıklardan arındırılırsın.
Birinin gidişiyle
kendine dönüşün başlar.
Çünkü her uzaklaşma
bir ceza değil;
bazen bir korumadır görünmeyen.
Her kırılma
bir yıkım değil;
bazen yeni bir yön tayinidir.
Ve belki de en büyük hikmet şudur:
Sana kalmayan,
seni hiçbir zaman
gerçekten taşıyamamıştır.
O yüzden
soğuyan bir kalbin ardından
isyan değil,
tefekkür kalmalı insanda…
Çünkü bazı vedalar
seni senden almaz,
sana seni geri verir.