İÇ SAVAŞ
Ben en çok kendimle savaştım.
Bunu kimse bilmedi.
Dışarıdan bakınca hayat devam ediyordu.
İçerideyse… her gün bir şeyler yıkılıyordu.
Sessizce.
Gürültüsüz.
Ama çok büyük bir yıkım.
Kendime kızdım önce.
“Neden böyle hissediyorsun?” dedim.
“Neden geçmiyor?” dedim.
“Neden herkes gibi olamıyorsun?”
Ama ben cevap veremedim.
Çünkü ben de bilmiyordum.
İnsan en çok kendine acımasız oluyor.
Başkaları incitse…
bir şekilde açıklarsın.
Ama sen kendini incitince…
kaçacak yer kalmıyor.
Ben kaçamadım.
Bir yanım sürekli “devam et” diyordu.
Diğer yanım “artık dayanamıyorum” diyordu.
İkisi arasında kaldım.
Ve o arada… ben tükendim.
Bazen güçlü olmak zorunda kaldım.
Bazen hiç olmadığım kadar kırılgandım.
Ama kimse fark etmedi.
Çünkü ben iyi rolünü çok iyi oynadım.
İnsanlar sadece gördüğüne inanır.
Ben de onlara gördüklerini verdim.
Ama içimde…
her gün biraz daha eksildim.
Bir sabah uyandım.
Hiçbir şey hissetmedim.
Ne iyi… ne kötü.
Sadece boşluk.
O an korktum.
Çünkü acı bile bir histir.
Ama ben o gün…
hiçbir şey değildim.
Sanki içimdeki her şey susmuştu.
Ama bu huzur değildi.
Bu… bitişti.
Kendime baktım.
“Ben neye dönüştüm?” dedim.
Cevap yoktu.
Bir zamanlar dolu olan bir insan…
şimdi sadece devam eden biri olmuştu.
Ve bu beni en çok bu yordu:
Yaşamak zorunda olup…
yaşamıyor gibi hissetmek.
Bazı günler dışarı çıktım.
İnsanları izledim.
Gülüyorlardı.
Konuşuyorlardı.
Plan yapıyorlardı.
Ben onlara bakıyordum.
Sanki başka bir dünyadaydılar.
Ve ben o dünyaya ait değildim.
İçimden şunu diyordum:
“Ben neden böyleyim?”
Ama kimse cevap vermiyordu.
Çünkü bu sorunun cevabı dışarıda değildi.
İçerideydi.
Ve ben içime bakmaktan korkuyordum.
Çünkü ne göreceğimi biliyordum.
Kırık bir ben.
Yarım kalmış bir ben.
Ve en acısı…
Kendi kendini taşıyamayan bir ben.
Bir gece aynaya baktım.
Uzun süre.
Gözlerim dolmadı.
Sadece baktım.
Ve içimden şu geçti:
“Ben kendimi kaybetmişim.”
O an anladım.
Ben sadece birini değil…
kendimi de kaybetmiştim.
Ve bu kayıp…
en sessiz olanıydı.
Çünkü kimse fark etmiyordu.
Ama ben her gün hissediyordum.
Her sabah…
biraz daha eksik uyanarak.