…

İç sesimle muhabbeti yine bir yazıya bağlayalım bakalım. Yakın zamanda yine terapiye başladım. Ve yine farklı bir terapistten aynı yorum; “ Farkındalığın fazla yüksek” ve maalesef bu bana bir şey kazandıran bir özellik değil. Oturduğum masalarda uzun uzun karşımdakileri gözlemlerim. Davranışların niyesini , nedenini anlamaya çalışırım. Çoğunlukla anlarım da ama anladıklarım beni daha da görünmez yapmaktan başka bir şeye yaramıyor. Çünkü günün sonunda niyelerin nedenlerin dışında maruz kaldığın bir davranış var elinde. Hak etmediğin şeyleri insanların iç dünyalarındaki çatışmalarına vermen hayatındaki özne olan senden çok diğerlerini önemsemene sebep oluyor. Ve her seferinde sorun çıkmasın diye idare ettiğin şeyler sadece kendinden harcamak oluyor. Gittikçe daha da görünmeyen duyguların , kırgınlıkların oluyor. Zahide’yi onlara iyi geldiğin için sevmesinler, Zahide olduğu gibi sevilsin gibi bir yorum çıkmıştı hocanın söylediklerinden. Öyle galiba . Baskın bir karakter gibi görünsem de kolay kolay bir şey talep edebilen biri olmadım hayatta genellikle ortama ayak uyduranım. Ha çekildiğim masalarda eksikliğimi hissedip beni tekrar kazanmak için çabalayanlar da var farkındayım. Ama illa çekilmek mi lazım o masalardan. Bir de uzun yıllar sırf sorun çıkmasın diye sesimi çıkarmadığım saygısızlıkları, hadsizlikleri yapanların hikayenin sonunda kendi etiketlerini bana yapıştırıp yeni kurbanlarla yollarına devam ederken benim yıllarım onların açtığı yaraların tamiriyle geçti. Ve tüm bunlara müsade etmemin tek sebebi onların yaralarını gördüğüme inanmam ve bir yerde o yarayı sarabileceğimize olan inancımdı. Terapistimin üstünde durduğu bir başka şey ise “ insanları iyileştirme çabamdan vazgeçmemdi” . Bilinç düzeyinde farkındayım gelişimin içten gelen bir şey olduğunun ama kanayan yaraya pansuman dışardan yapılır. Sonra yara kendi kendine kabuk bağlar kapanır. Lakin kaçırdığım nokta pansuman yaranın mikrobuyla kirlenip çöpe atılır. Yine kendi kendimi cevapladığım acımasız bir eleştiri oldu zannımca.