İçimde Açan Yol

Bir yol uzanıyor içimden,
Ne başlangıcı belli ne sonu…
Sessizliğin ortasında yürür gibi,
Kalbim kendi yankısına dokunuyor.

Ağaçlar çiçek açmış,
Ama ben hâlâ kıştayım biraz…
Sen dokununca içime,
Bir mevsim değişir gibi olur zaman.

Ve “sen”…
Adını söylemeye cesaret edemediğim
Ama her nefeste hissettiğim…
Zemheri gönlüme düşen
En güzel baharsın aslında.

Yol ikiye ayrılmaz burada,
Çünkü ben hep sana çıkarım.
Ne kadar uzak olsan da,
Kalbim seni yakın sayar.

Bir gün geçerim bu yoldan,
Belki seninle, belki sensiz…
Ama bil ki
İçimde açan her çiçek
Seninle öğrendi baharı.