İçimde Kaybolan Ben

Ve her gün biraz daha…

Biraz daha eksiliyorum içimden,
Ne bir kavga, ne bir vedayla
Sadece yavaşça, sessizce
Kendimden düşerek.

Bir yol var önümde,
Ağaçların arasından uzanan,
Ama en çok ben kayboluyorum
Kendi içimin ormanında.

Kimse fark etmiyor aslında,
Gülüşlerim hâlâ yerinde,
Sözlerim hâlâ düzgün
Ama içimde bir şeyler
Artık eskisi gibi atmıyor.

Soğuyorum…
Ne birine, ne bir şeye,
Belki de en çok
Bir zamanlar olduğum o insana.

Her şeyden biraz biraz vazgeçmek
Böyle bir şeymiş demek,
Ne tam gitmek, ne kalmak
Arada, askıda bir hayat.

Ve en acısı:
İnsan bir gün
Herkesten önce
Kendine yabancı oluyor.