İçleri Paramparça

Çok güzel insanlar var;
Aynaya küsmeden bakabilen,
Ama kalbine her baktığında
Sessizce kanayan…

Gülüşleri düzenli,
Cümleleri tertipli,
Kimse bilmez
İçlerinde devrilmiş kaç gece var.

Omuzları sağlam sanılır,
Herkes yükünü onlara bırakır.
Kimse sormaz:
“Sen ne zaman yoruldun?”

Çok güzel insanlar var;
En çok anlayan,
En az anlatan…
Kırıldığını saklamayı
Olgunluk sanan.

İçleri paramparça,
Ama sesleri sakin.
Çünkü öğrendiler;
Her acı anlatılmaz,
Bazı yaralar sessiz iyileşir sanılır.

Oysa bilirler:
Bazı kalpler onarılmaz,
Sadece daha dikkatli taşınır.