İnancın Kırıldığı Yer

Sanmakla başlar insanın hikâyesi,
Bir ihtimali gerçek diye sevmekle…
Gözlerin görmediğini kalp tamamlar,
Eksik olanı umutla doldurur.

Zannettiğin gibi değildir kimse,
Ama sen öyle olsun istersin…
Bir bakışa anlam yüklersin,
Bir susuşa sadakat…

Sonra gerçek gelir,
Sessiz ama ağır…
Bir cümleyle değil,
Bir eksiklikle anlatır kendini.

İnandığın yerden kırılırsın en çok,
Çünkü orada savunmasızsındır…
Ne kalkanın vardır,
Ne kaçacak bir yolun.

Ve anlarsın,
İnsan en çok kendi kurduğu hayalde yanılır,
En derin yarayı da
Kendi inandığı ellerden alır…