İnandığım Yerlerden

Ben en çok
inandığım yerlerden kırıldım…
Yabancılar değil,
“asla yapmaz” dediklerim dağıttı içimi.

Bir bakışa yuva dedim,
bir sese huzur…
Meğer insan bazen
kendi kurduğu hayalin altında kalıyormuş.

Çok bekledim;
gelmeyeni,
değişmeyeni,
bir gün beni anlayacak sandıklarımı…

Ama zaman öğretti;
her güzel söz samimiyet değildir,
her yakın duran da
insanın yanında kalmazmış.

Şimdi içimde sessiz bir şehir var.
Ne eski hevesler oturuyor sokaklarında,
ne de birine güvenmenin o çocukça tarafı…

Artık kimseyle hayal kurmuyorum.
Çünkü insan,
en çok gerçekleşmeyecek düşlere alışınca yoruluyor.

Ve bazı kırgınlıklar vardır;
geçmez…
Sadece insanın içindeki
o saf inanışı sessizce öldürür.