Gönülde kara
Yara ki baht kara
Derd ben isem
Baht kara
Talih kara
Yara kurum
Yiğidi derd öldürür idiyse
Ölümediysem
Ne Allah yar bana ne baht
Ölümediysem
Ziyan hak ki bana
Çırpın denizlerinde
Çıkmaz yarandan o kurum
Bakmaz yüzüne yarayı veren
İstediğin yüzünde paramparça çarpılır
Umudun aşşağılık bir divriz dilencisi
Hayatın umudunu kaldıramamış Dağlar
İçini oyup bitirip gitmişler
Ben ki ondan tahammulsüz sikke
Kimin cebine girsem sövmeden bırakmam
Hayatım harama harcandığım ahlak güdümünde
Kalbim binparça edilip içi alındı
Binini de eritip güdümlendirilmiş
Aklım düşman kendi kendine
Çünkü benim" dediğim bütün sikletim çarmıha gerili
İçi boş cevizin
Zamanında harcandığım kadar
Hergün bitiyorum
Kimin ne alemi var ise
Buna mecbur buna güdümlüyüm
İşte böyle.. .