İyi ki Kaybetmişim

Bir zamanlar kaybetmekten korkardım,
Giden her şeyin ardından yas tutardım.
Sanki eksilen her şey beni de eksiltirdi,
Sanki kalan acılar ömür boyu sürerdi.

Sonra yüzünü gördüm zamanın aynasında,
Sakladığın gerçekler döküldü bir bir ortaya.
Meğer ben seni değil, bir hayali seviyormuşum,
Bir yalanın gölgesinde kendimi tüketiyormuşum.

Ardından ağladığım günlere dönüp baktım,
Her gözyaşımın içinde bir kurtuluş saklıymış.
Kayıp sandığım şey, aslında yükmüş omzumda,
Taşıdıkça yorulduğum görünmez bir zincirmiş.

Şimdi dönüp geçmişe sessizce gülüyorum,
Kırık kalbimin bana öğrettiklerini biliyorum.
Çünkü bazı insanlar giderken can yakar,
Ama kaldıklarında ruhu yavaş yavaş karartır.

Bu yüzden bugün pişman değilim hiçbir şeye,
Ne vedalara ne de yarım kalan cümlelere.
Çünkü yüzündeki gerçeği görünce anladım ki,
Bazı kayıplar felaket değil, nimettir insan için.

Ve artık içimden sadece şu geçiyor:

“Seni kaybetmedim aslında,
Kendimi buldum gidişinde.
Bir ömür sürecek sanılan yanılgının ardından,
İyi ki kaybetmişim seni,
Yoksa kaybedecektim kendimi.”