Giriş yap! Hesap oluştur!
Ara
Şifreni mi unuttun?
11 Mayıs 2019, Cumartesi 19:04 · 60 Okunma
İYİLİK BULAŞICIDIR - Sözümoki

İYİLİK BULAŞICIDIR



Bugün bir kız çocuğu girdi hayatıma.
Ve benim tarifi olmayan yolumun adresi oldu o kız.
Daha küçücüktü, ama aklı büyüktü.
Bedeni de küçüktü, ama kalbi büyüktü.
Bana unutamayacağım ders verdi o küçük kız.
Minicik elleriyle sardı kalbimi.
Gözleriyle ılık ılık baktı bana..
İçinde sönmeyen bir umut vardı küçük kızın.
Fakat Ellerine dokunduğumda hissetmiştim onun pes etmeyişini.
Öyle bir sarstı ki beni.
Yönümü buldum.
Kendimi bildim.
Bana "Üzülme daha çok hasta olucaksın sonra sevdiklerin daha çok üzülür." dediğinde ne kadar çok şey öğrendiğimi fark ettim.
Tanımayan iki kalbin atışını öğrendim.
Sevgi duvarındaki o sıcak tabloyu gördüm.
Kendi payına olan fedakarlığı öğrendim.
"Beni seven biri yok." dediğimde ise sadece gülümsedi bana.
Kahverengi gözleriyle dikti gözünü  gözlerime ve minicik elleriyle yanağıma dokundu.
"Burda bir sürü seni bekleyen insan var, hiç sevmeseler hastaneye gelirler mi? Seninle acı çekerler mi? Üzülme eğer korkuyorsan seninle burada kalabilirim" dedi o bilmiş dilleriyle..
Yüzüme öyle bir tebessüm yayıldı ki.
Belki ne zaman böyle içim kıpır olurcasına tebessüm ettim hatırlamıyorum..
Yanağımdan ellerini çekmişti, küçük kız ayaklarını sallıyordu.
Arada bir kafasını çevirip bana bakıyordu.
"Senin ismin ne bakayım?" dedim.
"Hayat, senin ismin ne? "dedi. Sanki bir oyunun içindeydim ya da bir rüyanın.
" Mine." dedim burnunu sıkarak, derin bir nefes alıp soldum.
" Niye hastalandın bakayım üşüttün mü? "dedim.
" Ee Hayır Üşütmedim, annem benden saklıyor ama ben biliyorum."dedi Hayat.
Tebessüm ederek," Neyi biliyorsun cimcime? "dedim.
" Ben lösemi hastasıymışım, doktor amca söyledi hergün  annemle telefonda konuşuyorlar ken duyuyorum. " nefes aldıktan sonra tekrardan konuştu.
" Ama anneme öğrendiğimi söylemiyorum nasıl olsa iyileşeceğim diye, iyileşeceğim dimi Mine abla? " içim paramparça olmuştu, ben o gün Hayat'ı hayattan öğrenmiştim.
Hayata Ne kadar sevgi dolu olmamız gerektiğini..
"İyileşeceksin tabi hemde iyileşip çok iyi yerlere geleceksin,ama bundan önce ameliyat olman gerekiyor eğer korkuyorsan seninle burada kalabilirim." dedim onun da bana aynı söylediği gibi.
Gözümden bir damla yaş akmıştı.
Tek tek saymaya başlamıştı.
"Annemm burda babamm burda ablamm burda teyzem burdaa! Korkmam ki. " dedi küçük kız.
"Korkmazsın tabi, hayatımda senin kadar güçlü bir Hayat görmedim." ellerinden tutup öpmüştüm.
Hayat ile dönörümüz uyuşmuştu.
Hayat ile hayatlarımız uyuşmuştu.
Minik elleri ellerime uyuşmuştu.
Kalbim kalbinde atması için uyuşmuştu.
O küçük kız benim hayatımın içindeydi.
Benim düşümün..
Benim umutlarımın ışıklarındaydı.
Mine'nin Hayatıydı o...
                                   ***********************
°Tamamen hayal ürünüdür, hiçbir şekilde gerçeği yansıtmamaktadır.
Bir çoğu amacımın ne olduğunu soruyor olucaksınız.
Bu hayatta, hepimiz birer hayatın umutlarıyız.
Onların bizim umutlarımıza ihtiyacı var bizim de onların sevgisine, şefkatine, çocuklarımıza ihtiyacımız var.
Hayatın bize ihtiyacı varken neden bağış yapmayalım ki?
Küçük kalpleri hayatımıza neden ortak etmeyelim ki?
Kurmaca olabilir belki de ama küçük hayat gibi yaşayan bir çok çocuklarımız var.
Bize ders çıkartan kelimeler var yukarıda.
Belki bir ışık olmuştur bu dediklerim.
Belki aklınızın köşesinde, kalbinizin kenarında, evinizin etrafında dolanıyordur.
Kardeşinize sevgi ile bakmanıza sebep oluyordur..
Birbirimize kanat olmayı amaçlıyordur.
Biz bir oldukça Hayatız.
Unutma İyilik bulaşıcıdır!
Bedenin ve kalbin bu iyiliğe bulaşsın...


Facebook'ta Paylaş
Twitter'da Paylaş
3 kişi beğendi ·
Yazarın diğer paylaşımları;
Unutamadığın yüzme deneyimini paylaş?
Sözümoki © 2019 - V.8
Destekçilerimiz →