Kaburga

Sarıldığında kaburgamın içine zor hapsederdim kalbimi. Yerinden çıkacak diye ödüm kopar, korkardım. Hatırlarsın, yılbaşı günü bana en içten sarıldığın ilk gündü. 3 sene tanışmışlık, tek bir sene sarılmak.. O gün kalbimin atışı dışarıdan neredeyse belli oluyordu. Kalbime dokunmuştun o gün tam anlamıyla, ve tekrar sarılmıştın. Ellerin, saçlarımdaydı. Huzur, bundaydı. Yaşadığım tarifsiz huzur, hep sende gizliydi. Küçücük bir gülümsemen bile kalbime derinden etki yaratır, yerinden çıkacak gibi atmasına yeter ve artardı. Karnıma ağrılar girer, belki midem bulanırdı sevincimden. Ellerine daha yakın olmak isterdim, öpmelerinden bahsetmiyorum bile. Sen anla, sen dinle. Bana sığmıyorsun, sığamıyorsun. Dolup taşıyorsun gün geçtikçe, kalbimin en derinine işleyip kimseyi bırakmıyorsun öldürüyorsun. Ve biliyor musun hala sesini duyduğumda kalbimi zor hapsediyorum bulunduğu hapisinden çıkmaması için. Ve ben hala seni seviyorum, inkar etmiyorum..