Kalabalıkların Yalnızlığı

Bir yığın insan tanıdım,
isimler doldu hafızama,
yüzler geçti hayatımdan
bir durak gibi.

Gülüşler vardı etrafımda,
kahkahalar, omuzlar,
ama içimdeki boşluğa
hiçbiri ses vermedi.

Herkes biraz konuştu benimle,
kimse beni duymadı.
Herkes bir yanımdan tuttu,
hiçbiri yüreğimden değil.

Kalabalıklar içinde yürüdüm,
yalnızlığım hep önden gitti.
Birlikteyken bile
kendime dönmek zorunda kaldım.

Bir yığın insan tanıdım,
ama hep yalnızdım;
çünkü herkes bana baktı,
kimse beni görmedi.

Ve anladım…
Yalnızlık bazen yokluk değil,
yanlış yerde bulunmaktır.