Kalanın Hikmeti, Gidenin Hayrı

İnsan, en çok alıştığı şeyin gidişine ağlar.
Çünkü kalp, hikmeti değil hatırayı önce tutar.
Oysa bu hayat, kalması gerekeni sevgiyle saklar;
yük olanı ise acıtarak da olsa senden uzaklaştırır.
Her gidiş bir kayıp değildir,
bazıları korunmadır.

Biz çoğu zaman
kalbimize dokunanı hayır sanırız,
canımızı yakanı ise şer.
Ama insanın gözü duyguyla körleşir;
hikmet, gözyaşının ardından görünür.
Bugün yokluğuna ağladığın şey,
yarın seni uçurumdan çeken el olduğunu
sessizce hatırlatır.

Kur’an-ı Kerim insana şunu öğretir:
“Olmayan şeyde de rahmet vardır.”
Çünkü kader, kalpte açılacak yarayı bilir
ve o yara açılmadan bazı insanları,
bazı yolları hayatından çıkarır.

Gidenin ardından üzülme diye değil bu söz;
üzüntünün seni kör etmesine izin verme diye.
Eğer kalmadıysa, demek ki seni eksiltecekti.
Eğer alındıysa, demek ki senden daha fazlasını götürecekti.

İnan…
Hayırlı olan tutunur,
hayırsız olan tutunamaz.
Ve bazen en büyük merhamet,
kalmasını istediğin şeyin
sana rağmen gitmesidir.