Allah’ım…
Kalbimde taşıdığım ne varsa
hepsini sana emanet ettim.
Adını bile söyleyemediğim özlemleri,
sessizliğe gömdüğüm duaları
sen bilirsin.
Bir insanın içi bazen
bir dağ kadar ağır olur.
Sözler susar, gözler susar
ama kalp konuşur sana.
Çünkü insan en çok
sana anlatırken hafifler.
Ben de öyle yaptım Allah’ım;
kırık yanımı, bekleyişimi, umudumu
senin kapına bıraktım.
Bilirim…
emanet en güvenli yerde olur.
Eğer yazgımda varsa
onu bana yine sen getir.
Yok eğer değilse kaderimde,
kalbime sabır ver,
ve unuttur bana
içimdeki o sessiz emaneti.