Kâlu Belâ’dan Bir Sima

Tanıdık bir mevsimin yolunu gözlüyorum,
Rüzgârında eski bir hatıra saklı.
Sanki çok öncelerden kalmış bir yüz,
Kalbimin unuttuğu bir yerde saklı.

Kâlu Belâ’dan beri arar gibiyim,
Adını bilmeden beklediğim seni.
Belki bir ömrün değil,
Bin ömrün içinden seçtim ben seni.

Ne zaman bir bahar dokunsa geceme,
İçimde tanıdık bir sızı uyanır.
Görmediğim bir yüzü özler gibi,
Ruhum ruhunu uzaktan tanır.

Belki yollar bizi henüz buluşturmadı,
Belki zaman adını saklıyor benden.
Ama bazı insanlar gelmeden sevilir,
Çünkü kalp onları tanır, gözlerden evvel.

Ben bir sima arıyorum kalabalıklarda,
Bir bakış ki geçmişimi hatırlatsın.
Bir ses ki içimdeki bütün suskunluğu,
Tek bir kelimeyle susturup anlatsın.

Eğer bir gün karşıma çıkarsan,
Sakın “Nereden tanıyorum seni?” deme.
Belki dünya ilk kez karşılaştıracak bizi,
Ama ruhlarımız çoktan merhaba demiş birbirine.

Ve belki o gün anlayacağım;
Bazı bekleyişler boşuna değilmiş.
İnsan bazen birini bu dünyada değil,
Daha doğmadan önce özlemiş…